हत्ती आणि उंदीर
खूप खूप वर्षांपूर्वी, एका तळ्याकाठच्या जुन्या, ओसाड गावाच्या पडक्या घरांमध्ये खूप उंदीर राहत होते.
एके दिवशी हत्तींचा एक कळप पाणी प्यायला जाताना त्या गावातून गेला. त्यांच्या मोठमोठ्या पायांखाली उंदरांची बरीच घरं चिरडली गेली.
उंदरांचा राजा धीर करून हत्तींच्या राजाकडे गेला. “कृपा करून दुसऱ्या वाटेने जा,” तो म्हणाला. “एक दिवस आम्हीसुद्धा तुमची मदत करू.” चिमुकले उंदीर हत्तींची मदत करणार — या कल्पनेने हत्तींचा राजा हसला, पण त्याने प्रेमाने त्याचं म्हणणं मान्य केलं.
काही दिवसांनी जंगलात शिकारी आले. त्यांनी हत्तींना दोरीच्या मजबूत जाळ्यांत पकडलं. हत्तींनी खूप ओढलं, खूप जोर लावला, पण त्यांना सुटता आलं नाही.
तेव्हा हत्तींच्या राजाला उंदरांची आठवण झाली. जाळ्यातून निसटलेल्या एका हत्तीला त्याने मदत मागायला पाठवलं.
शेकडो उंदीर धावत आले. रात्रभर ते दोऱ्या कुरतडत राहिले — प्रत्येक जाळ्याचे तुकडे तुकडे होईपर्यंत.
हत्ती मोकळे झाले! “धन्यवाद, छोट्या मित्रांनो,” हत्तींचा राजा म्हणाला. “तुम्ही लहान आहात, पण तुमचं मन खूप मोठं आहे.”
