माकड आणि मगर
एका रुंद नदीच्या काठी जांभळाचं एक झाड होतं. त्या झाडावर एक माकड राहत होतं. झाड गोड गोड जांभळांनी लगडलेलं होतं.
एके दिवशी एक मगर पोहत पोहत झाडाजवळ आला. माकडाने त्याला काही जांभळं तोडून दिली. “वा! किती छान!” मगर म्हणाला. लवकरच दोघांची घट्ट मैत्री झाली.
मगर रोज माकडाला भेटायला येऊ लागला. आणि रोज आपल्या बायकोसाठी थोडी जांभळं घेऊन जाऊ लागला.
पण त्याची बायको फार हावरट होती. ती म्हणाली, “जांभळं इतकी गोड आहेत, तर ती खाणाऱ्या माकडाचं काळीज आणखीच गोड असेल. मला त्याचं काळीज आणून द्या!”
मित्राला दुखवायची मगराची इच्छा नव्हती, पण तो तयार झाला. तो माकडाला म्हणाला, “आज माझ्या घरी जेवायला चल. माझ्या पाठीवर बस, मी तुला नदीपार घेऊन जातो.”
नदीच्या मधोमध आल्यावर मगर म्हणाला, “मित्रा, मला माफ कर. माझ्या बायकोला तुझं काळीज खायचं आहे.”
माकडाने पटकन विचार केला. “अरे बापरे! माझं काळीज तर मी वर जांभळाच्या झाडावरच ठेवलंय. मला परत ने, मी ते घेऊन येतो.”
मूर्ख मगर पोहत परत काठावर आला. माकडाने टुणकन उडी मारली आणि ते झाडावर चढलं. आता ते सुरक्षित होतं! ते हसून म्हणालं, “काळीज कधी झाडावर राहतं का? आणि खरा मित्र कधीच मित्राला फसवत नाही. जा आता, राम राम!”
