குரங்கும் முதலையும்
ஒரு பெரிய ஆற்றின் கரையில் ஒரு நாவல் மரம் இருந்தது. அதில் ஒரு குரங்கு வாழ்ந்து வந்தது. மரம் நிறைய இனிப்பான கருநீல நாவல் பழங்கள்!
ஒரு நாள் ஒரு முதலை அந்த மரத்தருகே நீந்தி வந்தது. குரங்கு அதற்குச் சில நாவல் பழங்களைப் பறித்துப் போட்டது. “ஆஹா, அருமை!” என்றது முதலை. விரைவில் இருவரும் நல்ல நண்பர்கள் ஆனார்கள்.
தினமும் முதலை குரங்கைப் பார்க்க வந்தது. தினமும் தன் மனைவிக்காகக் கொஞ்சம் பழங்களை வீட்டுக்கு எடுத்துச் சென்றது.
ஆனால் முதலையின் மனைவி பேராசைக்காரி. “பழமே இவ்வளவு இனிப்பு என்றால், அதைத் தினமும் தின்னும் குரங்கின் இதயம் இன்னும் இனிப்பாக இருக்கும்! அந்த இதயத்தை எனக்குக் கொண்டு வா!” என்றாள்.
நண்பனுக்குத் தீங்கு செய்ய முதலைக்கு மனமில்லை. ஆனாலும் அது ஒப்புக்கொண்டது. “நண்பா, இன்று என் வீட்டுக்கு விருந்துக்கு வா,” என்று குரங்கை அழைத்தது. “என் முதுகில் உட்கார்ந்துகொள். நான் உன்னை ஆற்றைக் கடந்து அழைத்துச் செல்கிறேன்.”
ஆற்றின் நடுவே வந்ததும் முதலை சொன்னது: “என்னை மன்னித்துவிடு, நண்பா. என் மனைவி உன் இதயத்தைச் சாப்பிட ஆசைப்படுகிறாள்.”
குரங்கு சட்டென்று யோசித்தது. “அடடா! என் இதயத்தை நான் நாவல் மரத்திலேயே வைத்துவிட்டு வந்தேனே! என்னைத் திரும்பக் கூட்டிப் போ. நான் அதை எடுத்து வருகிறேன்.”
முட்டாள் முதலை திரும்பி நீந்தியது. குரங்கு ஒரே தாவலில் மரத்தின் மேல் ஏறியது. இப்போது அது பத்திரமாக இருந்தது! “இதயத்தை யாராவது மரத்தில் வைப்பார்களா?” என்று சிரித்தது குரங்கு. “உண்மையான நண்பன் நண்பனை ஏமாற்ற மாட்டான். இனி நீ போகலாம்!”
